Ek soek U gesig in die

 eerste vlam-pienk verfhale van die dag

 

Ek asem U ys-blou in wanneer ek langs

die see loop

 

Ek voel U genade wanneer

korrelseesand my voete troetel

 

Ek ken U tyd wanneer ek op

Graniet rotsvas sit

 

Ek vier ‘n danksegging-fees wanneer

Rooi en goud die einde van die dag aankondig

 

Ek snak na lug

wanneer ek na polsende silwer sterre staar

 

Wanneer persfluweelnagte die maan uitnooi vir ‘n dans

erken ek U.

 

 

 

Vir Walko

This entry was posted on Sunday, July 11th, 2010 at 6:06 pm and is filed under Amanda Cronje, Poetry. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.